Selecteer een pagina

Ik liep gisteren over het strand van Egmond naar Bergen, en ook terug, om mijn onrust in het zand achter te kunnen laten. Voetenwerk, vooral het stevig stampen, helpt mij om te aarden en energie kwijt te raken.

Mocht je een stampend kind hebben thuis: gewoon laten gaan. Scheelt je een hoop dure therapieën en vind-jezelf-weer-cursussen later. Woon je op een verdieping ga dan wel even de straat op met je kind.

Halverwege passeerde ik een fitte eind zestiger in zijn knalrode, hippe zwemshorts. “Buenos dias” riep hij enigszins flirterig tegen mij, met Nederlands accent. Ik riep een lacherige “hallo” terug. ‘Waarom praat hij nou Spaans tegen mij’ dacht ik hardop. Wie denkt hij dat ik ben? Máxima zeker lachte ik nu hardop. Komt vast door mijn internationale outfit lachte ik nog veel luider om mijzelf.

Ik droeg een donkerblauwe Ibiza-achtige wapper-tuniek, strooien Panamahoed waar mijn paardenstaart net onderuit kwam, donkere Celine zonnebril maat XL en een grote linnen strandtas. Ik kan er niks aan doen. Ook als ik naar het strand ga let ik op wat ik aandoe. Ik draag gerust jaren achter elkaar dezelfde outfits dus het is niet per se hip wat ik draag, maar wel smaakvol.

Nog nalachend keek ik om mij heen. Wat is de dresscode voor een dagje strand eigenlijk? Ik zag veel fitte vrouwen met goede lijven, leuke bikini’s en mooie zonnebrillen (vooral in Bergen) en ook best leuke zwembroeken bij de mannen.

Ook zag ik veel tattoos, dikke buiken waar een knalroze zwembroek nog net onder hing, billen die echt geen stringbikini kunnen hebben, strandjurkjes met vage prints en schreeuwerige shirts. Er zijn toch nog veel mensen die thuis geen spiegel hebben dacht ik.

Mijn vriendin uit Amsterdam stuurde mij later deze:

Hear hear.