Selecteer een pagina

Ik wilde niet over Corona schrijven vandaag en aangezien onze hersenen het woordje ‘niet’ niet kennen, is het niet gelukt.

Ik heb ge-zoom-d, ge-whereby-d, ge-what’s app-t, ge-sms-t, ge-safari-t, ge-instagrammed- en ge-google-d.
En overal, behalve in het Zoom en Whereby groepje, ging het er over.
Ik doe het zelf want ik klik op al dat nieuws en die filmpjes.
Waarom ik dat doe?
Ook daar hebben ‘experts’ (en wie is dat niet in crisistijd) een antwoord op. Als onze zekerheden, ons ritme, onze routine die we zorgvuldig hebben opgebouwd, wegvallen, gaan we op zoek naar oplossingen, antwoorden en afleiding.

Mijn afleiding was het zoeken naar iets anders dan Corona om over te schrijven. 1,5 week geleden vond ik dat gewoon op straat. Nu kom ik niet veel op straat. Omdat ik het woord ‘noodzakelijk’ een lastig woord vind en omdat het me nu super veel energie kost.
Waarom? Ik ben een, ik haat het woord, mensen-mens. Ik maak makkelijk contact en praat graag met onbekenden en bekenden.
Nu lopen we allemaal met een grote boog om elkaar heen. Buiten voelt voor mij als een constante afwijzing. Zoals de swipe naar links op Tinder en dat dan de hele tijd.
Ik las de krantenkop ‘Hoe de coronacrisis ons moreel kompas voortdurend op de proef stelt’.
Dat is precies zoals ik het voel.

Gelukkig plakt Loesje haar posters ook ‘binnen’ op Instagram en vond ik daar mijn inspiratie.
Dank je wel Loesje.

social distancing